vrijdag 28 april 2017

Af en toe een fragment - Chris Kraus

Vanochtend aan de telefoon met Sylvère, die in East Hampton is, had ik het over lezen. Hoe ik graag in de boeken van andere mensen duik, om het ritme van hun denken te vangen, terwijl ik mijn eigen boek probeer te schrijven. Schrijven in de marge van Philip K. Dick, Ann Rower, Marcel Proust, Eileen Myles en Alice Notley. Het is beter dan seks. Lezen maakt de belofte waar die seks in de lucht houdt, maar bijna nooit kan waarmaken - groter worden omdat je in de taal, de cadans, het hart en de geest van een ander stapt.

Fragment uit I love Dick van Chris Kraus.

vrijdag 14 april 2017

Af en toe een fragment - Joke J. Hermsen

De ideale mens moet optimistisch en blijmoedig zijn. Hij denkt niet na over het verleden, is gericht op de toekomst. Zaken als verlies, tegenslag, teleurstelling, kwetsuren en vernederingen passen niet in het plaatje. Ik acht de neoliberale samenleving en de toenemende technocratie hiervoor verantwoordelijk. Melancholie is economisch niet rendabel.

Joke J. Hermsen in een interview met boeken., de boekenbijlage van De Morgen.

woensdag 12 april 2017

4 jaar

Boeken
Shit, ik ben (alweer) een verjaardag vergeten. De verjaardag van mijn eigen blog. Op 1 april werd dit plekje op het www vier jaar oud. Om het goed te maken geef ik een novelle, een roman en een dichtbundel uit mijn boekenkast weg. 

Het aantal kaarsjes op de verjaardagstaart van dit blog wordt alsmaar talrijker. Wat een luxe, wat een weelde. Voor wie mij opnieuw een jaar lang las: bedankt! Ik blijf dat allesbehalve vanzelfsprekend vinden. Voor wie dit blog tijdens een van de voorbije twaalf maanden leerde kennen: Komierdatikuvastpak!

Een verjaardag is het uitgelezen moment om een blik achterom te werpen:
De laatste maanden was ik minder actief op dit blog, maar daarvoor heb ik enkele goeie excuses klaargezet: 
  • Ik stelde het lentenummer van het literaire tijdschrift Gierik & NVT samen.
  • De Halse dichteres Nicole Van Overstraeten vroeg me om het nawoord te schrijven voor haar nieuwe bundel die dit najaar verschijnt. Ik zei ja en schreef het in bad (en ik heb niet eens een bad). 
  • Schrijver/journalist Chris Ceustermans nodigde me uit een bijdrage te schrijven voor het zomernummer van Gierik & NVT met als thema jazz. Ik zei ja en schreef nog nooit zoveel zkv's in mijn leven. 
  • Tot slot deed ik af en toe ook eens gewoon sociaal in het gezelschap van andere mensen, op de Schrijfdag in Antwerpen bijvoorbeeld, of op de Saturday Poetry Pub.
Op naar verjaardag nummer vijf. Wie de komende twaalf maanden graag dicht op mijn huid zit, kan me volgen op Facebook, YouTube of Goodreads.

Win jij graag een boek uit mijn boekenkast? Reageer op dit bericht met het antwoord op de vraag: welk boek moet ik volgens jou zeker lezen? Deelnemen kan tot zondag 23 april om middernacht. Mijn onschuldig hand beslist vervolgens wie Koets naar Wenen van Jan Procházka, Gestameld liedboek van Erwin Mortier en Idyllen van Ilja Leonard Pfeijffer wint. Succes!

vrijdag 7 april 2017

Af en toe een fragment - Tjitske Jansen

Nog voordat het eerste jaar om was, stopte ik met mijn opleiding aan de Kunstacademie. Ik ging er nog wel regelmatig naartoe om er model te zitten tijdens de modeltekenlessen van Loukie von Freyburg. In een van de lessen liet ze me op een matras onder een donsdeken liggen. Ik hoefde alleen maar te zorgen dat mijn neus zichtbaar bleef. 'Welke plooien in de deken teken je?' vroeg ze aan de studenten. 'Welke plooien heb je nodig om het lichaam dat eronder ligt te suggereren? Welke kun je weglaten?' Ik wist, met mijn ogen dicht en mijn neus zichtbaar, dat ik zojuist iets had gehoord wat ik nooit meer ging vergeten. Een combinatie van precies zijn en weglaten. Daar ging het om.

Fragment uit Voor altijd voor het laatst van Tjitske Jansen.

woensdag 5 april 2017

Saturday Poetry Pub - KraakCafé Hasselt

KraakCafé Hasselt
© KraakCafé Hasselt
Met de oprichting van het KraakCafé is Hasselt een plek rijker waar het hart voor de poëzie in alle hevigheid klopt. Op zaterdagavond 1 april bijvoorbeeld, toen de allereerste Saturday Poetry Pub doorging met Jee Kast, sven staelens, Marina Kazakova, Miet Rabijns en Frederik Claes.

Limburg en literatuur, het mag wat vaker twee handen op één buik zijn. De laatste jaren komt daar gelukkig verandering in dankzij de literaire evenementen van het Literair Museum, de Provinciale BibliotheekZeg het met tekst, De Tijd Hervonden en sinds kort dus ook het KraakCafé.

Met het café willen Jochen Vanbrabant, Marina Kazakova en Marco de krakersbeweging nieuw leven inblazen. Hun kraakpand op de Helipoststraat moet een sociale en culturele vrijplaats worden. Als ze de deuren voor het publiek openzetten, verandert hun living in een café. In een andere ruimte op het gelijkvloers staat een podium. Het publiek kan zitten, liggen of staan op tafels, banken, stoelen en kussens in allerlei kleuren en formaten.

KraakCafé Hasselt
© KraakCafé Hasselt
Jee Kast
Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik slamdichter Jee Kast nooit eerder live had gezien. Maakt dat van mij een slechte Limburger/literatuurliefhebber? Sinds zaterdag is dat gat in mijn cultuur gedicht. Vanaf een stoel op de eerste rij zag ik hem een half uur lang het beste van zichzelf geven. Elk haartje in zijn baard, elke spiertje in zijn gezicht bewoog voortdurend. Je kunt zijn slams vergelijken met zijn optredens in Belgium's Got Talent, maar dan echter, intenser en ontzettend dichtbij.

KraakCafé Hasselt
© KraakCafé Hasselt
sven staelens en Marina Kazakova
In 2014 studeerden sven staelens en ik samen af aan de SchrijversAcademie Antwerpen. Het was van dat afstudeerfeestje geleden dat ik hem aan het werk zag. Hij wreef eens in zijn baard, stroopte zijn mouwen op en showde nonchalant zijn nieuwste tattoo. Hij las vooral gedichten uit zijn debuut samen apart, maar bracht ook met verve plan voor de lente, een bijdrage die hij schreef voor het lentenummer van het literaire tijdschrift Gierik & NVT. Een gedrukte tekst op een podium tot leven zien komen, het was me wat! Volgens mijn gezelschap van die avond stond er op dat moment een grote glimlach op mijn gezicht.

KraakCafé Hasselt
© KraakCafé Hasselt
En toen viel er een wit doek naar beneden en projecteerde Marina Kazakova haar 7 Sogni Banali, een reeks van zeven videogedichten over de liefde gefilmd op de mijnterril van Genk. Thumbs up voor de de Britse man die in een voice-over de gedichten reciteerde. Hij zat op de rij achter me, maar ik ben zijn naam vergeten. Wat is dat toch met dichters en de liefde? Ook bij Jee Kast en sven staelens was er geen ontkomen aan. Dichters weten blijkbaar hoe de liefde voelt en willen erover schrijven.

Miet Rabijns en Frederik Claes
Mijn laatste complimenten zijn voor Miet Rabijns en Frederik Claes. Merci voor de piano en de viool. Te vaak wordt muziek tussen twee dichters door als muzikaal behang weggezet. Dat was in de Saturday Poetry Pub niet het geval. Zelden zag ik een muzikante met zoveel pit bladmuziek omdraaien en spelen. Ik moet daar eens een gedicht over schrijven dat niet over de liefde gaat.

KraakCafé Hasselt
© KraakCafé Hasselt
De daling van de subsidie voor Kunstencentrum België (= die andere Hasseltse vrijplaats voor kunstenaars) was voor Jochen Vanbrabant, Marina Kazakova en Marco de spreekwoordelijke druppel. Niet veel later was het KraakCafé een feit. Ik kan alleen maar hopen dat hun initiatief door de Hasselaars wordt omarmd en dat het zich kan ontwikkelen ver weg van de argusogen van een subsidiërende overheid. In dat opzet is het KraakCafé voorlopig met brio geslaagd.

Wat vond jij van de Saturday Poetry Pub?