Poëzie van een zomer (nog een man)

Wie nu geen schuilplaats heeft zoekt er geen meer ik draag
                                                  tussen mijn ogen
een derde oog (mijn bril heeft drie glazen) de lucht draagt 
                                                  het geluid

De literaire verdiensten van Michaël Vandebril zien er ongeveer zo uit:

• organisator van het Antwerpse stadsdichterschap
• redacteur bij het literaire tijdschrift Deus ex Machina
• curator van de Nacht van de Poëzie 2011
• een van de drijvende krachten achter Vonk & Zonen (bekend van het Poëziebordeel en de Achterafgedichten in De Morgen)

Een man met een inspirerend cv. Toch liet hij ons tot 2012 wachten voor hij als dichter debuteerde. Met zijn tweetalige bundel Het vertrek van Maeterlinck kaapte hij meteen de Herman de Coninck Debuutprijs weg. Vandebril maakte van zijn debuut geen one-man show. Vijf andere dichters hielpen hem om evenveel gedichten tot een goed einde te brengen. Halfweg het gedicht geeft hij zijn pen door aan respectievelijk Jacques Roubaud, Doina Ioanid, Vincent Tholomé, Jan H. Mysjkin en Pierre Gallissaires.  Die twee laatsten stonden ook in voor de Franse vertalingen van L'exil de Maeterlinck.

In tegenstelling tot de vrouwelijke dichters die ik deze zomer las, giet Vandebril zijn gedichten in een vaste vorm die hij bijna een bundel lang volhoudt. Lange en erg korte regels wisselen elkaar af. De lange lopen van de ene kant van het blad naar de andere, de korte springen ver in. De gedichten golven over het blad; hun vorm sluit aan bij de sierlijke taal en inhoud van Het vertrek van Maeterlinck. Een mooi voorbeeld hiervan is Mijn sava:

ik maak het bed op liefste alsof het voor mezelf was liefste
                                                  hou me stevig vast
in jouw witte armen dit is de allerkoudste nacht langer dan
                                                  de zwarte sava

Mijn sava stroomt als de gelijknamige Hongaarse rivier, samplet flarden van Servische stadsliedjes en Moon river van Johnny Mercer en Henry Mancini. Wie smult van referenties in gedichten, heeft aan Het vertrek van Maeterlinck een smakelijke kluif. Vandebril laat zich ook door John Keats, Rainer Maria Rilke, Max Elskamp en André Breton inspireren. Je hoeft al deze grote mijnheren niet te kennen om van de poëzie te genieten. Wie dat wel heeft gedaan, krijgt een betekenislaag cadeau.

Net zoals Serres Chaudes, het poëziedebuut van Maurice Maeterlinck, telt Het vertrek van Maeterlinck 33 gedichten. Dat is iets meer dan één gedicht per dag gedurende één maand om voor te lezen aan je geliefde, hardop tijdens een wandeling in een herfstig bos of fluisterend in zijn of haar oor thuis op de bank*.

* met chocolademelk als het kan. Deze week herontdekte ik dat drankje na een onderbreking van ongeveer achttien jaar. Maakte ik mezelf in tussentijd wijs dat warme chocolademelk enkel iets voor kinderen is? Onzin. 2014 wordt een chocolademelk-winter (met amaretto).