Uitgelezen Hasselt

2017 blijkt het jaar van de eerste keer. Na de Saturday Poetry Pub en Zeghetmettekst, volgde op donderdag 1 juni mijn eerste keer Uitgelezen. Het live boekenprogramma brengt lezers en boeken samen op verschillende locaties in Vlaanderen. De laatste Hasseltse editie van dit cultureel seizoen stond in het teken van de 25ste verjaardag van de Japanse Tuin. 

Sinds 2003 is Uitgelezen een vaste waarde onder literatuurliefhebbers. De samenwerking tussen het Gentse Kunstencentrum Vooruit en de krant De Morgen presenteert op regelmatige basis een live boekenprogramma in Gent, Leuven, Oostende, Antwerpen en Hasselt. Freelance journaliste Fien Sabbe modereert het gesprek en wordt, afhankelijk van de locatie, vergezeld door Anna Luyten, journaliste, en Jos Geysels, voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren. De rest van het panel bestaat uit gelegenheidsgasten.

In Hasselt tekenden Sabbe en Luyten present samen met journalist Eric Donckier, vertaler Luk Van Haute en auteur/zanger Elvis Peeters. Naar aanleiding van het Yokoso Festival ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van De Japanse Tuin viel de keuze op drie boeken van auteurs met Oosterse roots: Luister naar de wind & Flipperen van Haruki Murakami, Ik ben een kat van Soseki Natsume en Een bijna volmaakte vriendschap van Milena Michiko Flasar.

Wat heb je gemist? Vier dingen:

1. Het gezicht van Luk Van Haute

Luk Van Haute studeerde Japanse literatuur aan de Universiteit van Tokio en promoveerde op het vroege werk van Nobelprijswinnaar Kenzaburo Oë. Hij vertaalde verhalen van Haruki Murakami, Soseki Natsume, Yasunari Kawabata en stelde de bloemlezing Liefdesdood in Kamara samen. De man bracht inmiddels zoveel tijd in Japan door waardoor hij zelf een erg Oosters gezicht (die oogopslag, die wenkbrauwen!) heeft gekregen. Zoals baasjes die op hun hond gaan lijken, antwoordde hij toen Sabbe vroeg of er Japans bloed door zijn aderen stroomt. Zie jij het ook?

2. De stem van Anna Luyten
Klinkt ze passioneel, bevlogen of een tikje zwoel? Een beetje van alledrie, me dunkt. Ik hoorde haar stem voor het eerst in de jaren negentig in de talkshow Volle Maan, een programma waarin een vrouwenpanel onder leiding van Lea Van Hoeymissen een mannelijke gast interviewde. Luyten schreef telkens een prikkelende ode over en voor de man in kwestie. Ik was te jong om te begrijpen wat ze allemaal zei, maar dat kon me niet schelen. Ze intrigeerde me vooral met de manier waarop ze sprak: traag, bedachtzaam, maar allesbehalve twijfelachtig. Geef haar een telefoonboek en ze laat het klinken als poëzie.

3. De vergulde blaadjes aan het plafond van het SmaakSalon 

Met het SmaakSalon heeft Uitgelezen een toplocatie te pakken. De brasserie is ondergebracht in het Huis de Corswarem, zowat het bekendste en statigste herenhuis in Hasselt. Vul dat huis met boeken en mensen die van boeken houden, en je weet dat alle elementen aanwezig zijn om er een geslaagde avond van te maken.

4. De overwinningkreet (of het gebrek daaraan)

Bij het binnenkomen mocht iedereen zijn naam op een briefje schrijven. Aan het einde van de avond trok de onschuldige hand van het panel daaruit vijf namen. Zij gingen naar huis met een van de besproken boeken. Ik smeerde mijn keel voor een overwinningskreet, maar het werd niks nada noppes. Zo'n exemplaar van Liefdesdood in Kamara had ik anders graag aan mijn boekenkast toegevoegd. De overwinningskreet van zij die wel wonnen, liet te wensen over. Hoe kun je wennen aan een boek gratis en voor niks krijgen? Dan schreeuw je het toch uit?! Rare mensen. 't Was warm, dat zal het geweest zijn. 

Fien Sabbe, Jos Geysels en Anna Luyten

Ik stel voor dat de mensen - wie zijn dat eigenlijk? - stoppen met zeuren over de nood aan een boekenprogramma op de televisie. Zolang het er niet is, vinden de mensen dat het er één moet komen. Als het wel gemaakt wordt, zoals het ter ziele gegane Iets met boeken of Man over boek, dan kijkt niemand ernaar. En dat terwijl er met Uitgelezen al jarenlang een boekenprogramma is dat dichter bij komt dan eender welk televisiescherm. Wil je er de volgende keer ook bij zijn? Boek hier je kaarten voor het volgend seizoen. 

Zeghetmettekst in Hasselt

Zeghetmettekst geeft elke drie maanden een podium aan dichters in Tarte Tatin in Hasselt. De koffiebar met een interieur tjokvol vintage koffiepotten en tweedehandsboeken is de ideale locatie voor een avondje poëzie. Bijna twee jaar geleden verhuisde ik naar Hasselt en tot nu toe was ik er nog niet geraakt. Op donderdag 18 mei kwam daar eindelijk verandering in.

Zeghetmettekst is het huis en label voor de poëtische teksten van de Limburgse auteur Koen Snyers. Hij publiceerde tot nu toe drie dichtbundels, maakte enkele poëtisch-muzikale vertellingen en slaat bruggen tussen poëzie en andere kunstdisciplines. Voor het Zeghetmettekst-podium stelt Snyers het programma samen en praat hij de avond aan elkaar. 

Ik bestelde een kop koffie, een glas bruisend water en een stuk chocoladetaart en luisterde naar Margot Delaet (zeventien jaar oud en nu al een dichteres), Emke Goijens (die een geslaagd jazzy stadsgedicht bracht) en Johan Simons (hij verwerkte de rochelende koffiemachine van Tarte Tatin moeiteloos in zijn performance). 

Margot Delaet
© Zeghetmettekst

Emke Goijens
© Zeghetmettekst

Koen Snyers (alles komt goed, dichtte hij), Sven De Swerts (soms klonk hij als een minnaar, soms als een psychopaat) en Tineke Lambreghts (die met veel bravoure de zatste dichteres speelde die ik ooit heb gezien) namen het tweede deel van de avond voor hun rekening.

Johan Simons
© Zeghetmettekst

Sven De Swerts
© Zeghetmettekst

Tot slot zorgde Luuk en de Goden voor muziek (over opblaaspoppen en blind dates enzo). Halfweg de avond dook er ook een zwarte hond op die iets in de microfoon wilde blaffen. Zijn baasje stak daar, tot mijn grote spijt, een stokje voor. 

Luuk & de Goden
© Zeghetmettekst

Tineke Lambreghts
© Zeghetmettekst

Vertelde ik je al dat de taart geweldig was? Bij Tarte Tatin weten ze precies hoeveel (veel!) chocoladeglazuur een taart nodig heeft. Om maar te zeggen: 't was gezellig! Bedankt aan Zeghetmettekst, alle dichters en muzikanten. Dankzij dit initiatief is Hasselt een plek én podium rijker met een warm hart voor poëzie. 

Koen Snyers

Heb je zin om er de volgende keer bij te zijn als publiek of performer? Check Zeghetmettekst voor alle data en details.

Saturday Poetry Pub - KraakCafé Hasselt

© KraakCafé Hasselt

Met de oprichting van het KraakCafé is Hasselt een plek rijker waar het hart voor de poëzie in alle hevigheid klopt. Op zaterdagavond 1 april bijvoorbeeld, toen de allereerste Saturday Poetry Pub doorging met Jee Kast, sven staelens, Marina Kazakova, Miet Rabijns en Frederik Claes.

Limburg en literatuur, het mag wat vaker twee handen op één buik zijn. De laatste jaren komt daar gelukkig verandering in dankzij de literaire evenementen van het Literair Museum, de Provinciale Bibliotheek, Zeg het met tekst, De Tijd Hervonden en sinds kort dus ook het KraakCafé.

Met het café willen Jochen Vanbrabant, Marina Kazakova en Marco de krakersbeweging nieuw leven inblazen. Hun kraakpand op de Helipoststraat moet een sociale en culturele vrijplaats worden. Als ze de deuren voor het publiek openzetten, verandert hun living in een café. In een andere ruimte op het gelijkvloers staat een podium. Het publiek kan zitten, liggen of staan op tafels, banken, stoelen en kussens in allerlei kleuren en formaten.

© KraakCafé Hasselt

Jee Kast
Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik slamdichter Jee Kast nooit eerder live had gezien. Maakt dat van mij een slechte Limburger/literatuurliefhebber? Sinds zaterdag is dat gat in mijn cultuur gedicht. Vanaf een stoel op de eerste rij zag ik hem een half uur lang het beste van zichzelf geven. Elk haartje in zijn baard, elke spiertje in zijn gezicht bewoog voortdurend. Je kunt zijn slams vergelijken met zijn optredens in Belgium's Got Talent, maar dan echter, intenser en ontzettend dichtbij.

© KraakCafé Hasselt

sven staelens en Marina Kazakova
In 2014 studeerden sven staelens en ik samen af aan de SchrijversAcademie Antwerpen. Het was van dat afstudeerfeestje geleden dat ik hem aan het werk zag. Hij wreef eens in zijn baard, stroopte zijn mouwen op en showde nonchalant zijn nieuwste tattoo. Hij las vooral gedichten uit zijn debuut samen apart, maar bracht ook met verve plan voor de lente, een bijdrage die hij schreef voor het lentenummer van het literaire tijdschrift Gierik & NVT. Een gedrukte tekst op een podium tot leven zien komen, het was me wat! Volgens mijn gezelschap van die avond stond er op dat moment een grote glimlach op mijn gezicht.

© KraakCafé Hasselt

En toen viel er een wit doek naar beneden en projecteerde Marina Kazakova haar 7 Sogni Banali, een reeks van zeven videogedichten over de liefde gefilmd op de mijnterril van Genk. Thumbs up voor de de Britse man die in een voice-over de gedichten reciteerde. Hij zat op de rij achter me, maar ik ben zijn naam vergeten. Wat is dat toch met dichters en de liefde? Ook bij Jee Kast en sven staelens was er geen ontkomen aan. Dichters weten blijkbaar hoe de liefde voelt en willen erover schrijven.

Miet Rabijns en Frederik Claes
Mijn laatste complimenten zijn voor Miet Rabijns en Frederik Claes. Merci voor de piano en de viool. Te vaak wordt muziek tussen twee dichters door als muzikaal behang weggezet. Dat was in de Saturday Poetry Pub niet het geval. Zelden zag ik een muzikante met zoveel pit bladmuziek omdraaien en spelen. Ik moet daar eens een gedicht over schrijven dat niet over de liefde gaat.

© KraakCafé Hasselt

De daling van de subsidie voor Kunstencentrum België (= die andere Hasseltse vrijplaats voor kunstenaars) was voor Jochen Vanbrabant, Marina Kazakova en Marco de spreekwoordelijke druppel. Niet veel later was het KraakCafé een feit. Ik kan alleen maar hopen dat hun initiatief door de Hasselaars wordt omarmd en dat het zich kan ontwikkelen ver weg van de argusogen van een subsidiërende overheid. In dat opzet is het KraakCafé voorlopig met brio geslaagd.

Wat vond jij van de Saturday Poetry Pub?

Schrijfdag 2017

Op zaterdag 25 maart 2017 vond in het Felix Pakhuis in Antwerpen de tiende editie van de Schrijfdag van Creatief Schrijven plaats. Na afloop ging ik naar huis met bakken inspiratie en een tote bag met de zin van mijn leven.  

Was het nu mijn derde of vierde Schrijfdag? Ik ben de tel kwijt. De Schrijfdag is altijd een fijn weerzien met mensen met wie ik ooit schrijfles heb gevolgd, en dat zijn er altijd meer dan ik mij herinner. Daarnaast prop ik steevast mijn dagplanning vol met het inspirerende aanbod van lezingen en workshops.

Vanaf nu blog ik alleen nog maar in stijl dankzij de tips van Barbara De Munnynck van This is how we read. Wat zijn de pijlers van mijn blog? Hoe kan ik mijn blog promoten? Ik denk al snel: dat loopt allemaal wel goed, maar aan het einde van de lezing besefte ik dat het altijd beter kan. Barbara beschouwt haar eigen blog als een plek waar ze schrijft over boeken, auteurs en literaire uitstapjes, maar evengoed over niet-literaire onderwerpen. Omdat zoiets op een blog nu eenmaal kan en mag.

Opiniemaker Guillaume Van der Stighelen leek op zijn beurt ter plekke een lezing uit zijn mouw te schudden, met de nadruk op leek, want aan het einde kwam alles wat hij zei mooi op z'n pootjes terecht. Mijn meningen uiten op papier of online? Vanaf nu zou me dat dankzij zijn tips ook he-le-maal moeten lukken.

De Schrijfdag eindigde met de prijsuitreiking van de wedstrijd De zin van je Leven. En voor wie het nog niet wist, een zin uit mijn verhaal Vissen Redden haalde de shortlist. De publieksprijs ging naar Karen Brom en de juryprijs naar Kevin Amse. Proficiat enzo! Als ik jullie beter kende, dan had ik jullie een klapzoen gegeven. Ikzelf ging naar huis met een knappe tote bag met mijn zin op gedrukt. De inhoud daarvan was ook de moeite ('t is zoals de goodie bag van de Nacht van Exclusief, maar dan gericht op boekwurmen).

O ja, en dan was er ook nog dat lieve meisje dat geheel vrijwillig mijn zin op haar rug liet tatoeëren. Het was te koud om in het Felix Pakhuis met een blote rug rond te lopen, maar ze deed het toch. Van toewijding voor de kunst gesproken!

Copyright: Creatief Schrijven

Bedankt Creatief Schrijven voor de Schrijfdag 2017!

Vind jij ook dat ik op een konijn lijk op de foto? 

De dichter-groupie in mij (Ward ontmoet Maud)

Wiewabla?  
Ik ging eindelijk op de foto met Maud Vanhauwaert!

Eindelijk? 
Ik ontmoette haar al twee keer eerder, maar ...

• ik had toen geen fototoestel bij 
• het was niet 'de moment' voor foto's

De eerste keer was op een workshop voordracht op de schrijfdag van Creatief Schrijven. Onze tweede ontmoeting was op Frappant TXT. Ik stond op het podium, zij jureerde. Ik vergat mijn tekst, zij zei: 'Dat is niet erg.'

WTF is Maud Vanhauwaert? 
Een dichteres/performer. In 2011 verscheen haar debuut Ik ben mogelijk. Die bundel leverde haar de Vrouw Debuut Prijs op. Dit jaar stond ze in de finale van het Leids Cabaret Festival, verscheen haar tweede bundel Wij zijn evenwijdig. Raken elkaar in het oneindige. Laten we rennen. en leerde televisiekijkend Vlaanderen haar kennen als poëtische hekkensluiter in Iedereen beroemd.

Waar werd de foto genomen? 
In de wereldwinkel in Sint-Truiden.

Wanneer dan?
Op 20 augustus 2014 tijdens het literaire festival Zin in zomer. Maud Vanhauwaert, Ruth Lasters en Few Bits traden op in de Keizerszaal.

En wat hebben we die dag geleerd?
Dat poëzie op de straatstenen ligt. Ik heb de neiging poëzie te schrijven waarin ik een moment naar me toe haal, manipuleer, bevries en beschrijf. De gedichten van Maud Vanhauwaert spelen zich buitenshuis af en bewegen. Luister maar naar haar citybook over Parijs.

Welke dichtregel moet ik van Maud onthouden?
Vergeten wordt nooit voltooid

Mag ik u nog een regel geven?

Omdat je het zo vriendelijk vraagt. Shoot!
Ik ben een pandabeertje

Dus?

Volgend jaar gaat Maud op tournee in de culturele centra met haar voorstelling Het is de moeite. Ik twijfel er niet aan dat ze die titel alle eer zal aandoen. 

Tussen haakjes: wat is een dichter-groupie?

Dat is iemand die graag op de foto gaat met dichters. Iemand zoals ik. Bewijsstukken die u tegen me mag gebruiken vindt u hier en hier.

Lang leve Delphine!

Wat gebeurde er op 23 januari 2014? Ik ging eindelijk op de foto met Delphine Lecompte!
Eindelijk, zegt u? In januari 2013 trad Delphine op in Halle. Met een bundel onder de arm nam ik de auto richting Vlaams-Brabant. En toen begon het te sneeuwen. De auto's reden stapvoets over de witte snelweg. Al snel dacht ik: aan dit tempo kom ik nooit op tijd. Daarenboven vermoedde ik dat Delphine, komende van de kust, haar bestemming evenmin zou bereiken. Ik reed de snelweg af en keerde terug naar huis. Een paar uren later vernam ik dat Delphine wel op tijd het podium had gehaald. Als aandenken aan mijn niet-aanwezigheid liet mijn moeder een exemplaar van Schachten en Amuletten tekenen.
WTF is Delphine Lecompte? Een West-Vlaamse dichteres met een voorliefde voor oude beroepen, kleptomanie en sappige bijvoeglijke naamwoorden.
Waar werd de foto genomen? De C-mine in Genk.
Waarom is die foto zo klein? Zo valt mijn lodderoog minder op, te wijten aan moeheid.
Wanneer? Na Achterom, een voorstelling waarin, naast Delphine, ook Ruth Lasters, Maarten Inghels, Max Temmerman en Michaël Vandebril een selectie uit hun achterafgedichten uit De Morgen voorlazen. De Held zorgde voor de muziek.
Een achterafgedicht, excuseer? Van januari 2013 tot januari 2014 schreef een van de vijf dichters elke week een gedicht dat nauw aansloot bij de actualiteit.

Zou ik zelf achterafgedichten kunnen schrijven? Meestal kauw ik maanden op mijn poëzie. Mijn eerste reactie is dus nee. Tijdsdruk is echter iets wonderbaarlijks. Als de deadline lonkt, lukt het me vaak wel om iets leesbaars op papier te zetten. De kwaliteit van zo'n gedicht is vaak gelijk aan werk dat maanden in de kast heeft liggen rijpen. Deadlines hoeven dus niet altijd moordenaars van creativiteit te zijn.

Ik heb veel respect voor wat de vijf dichters het voorbije jaar hebben gepresteerd. Van vier van hen heb ik bundels in mijn boekenkast staan. Mijn oprechte excuses aan Max Temmerman! Ik wil zijn Bijna een Amerika zeer graag kopen, maar heb mezelf een boeken-koop-stop opgelegd. Buiten dan dat ene boek dat ik gisteren heb gekocht met een bon (dus dat telt niet), en dat andere dat in Boekarest op me ligt te wachten (heb ik voor de stop besteld, dus dat telt ook niet).

Hieronder kun je mijn favoriete moment uit de voorstelling zien. Delphine Lecompte schreef De Koning is niet dood, lang leve Delphine! naar aanleiding van de heisa rond Delphine Boël, de buitenechtelijke dochter van de voormalige koning Albert. In 2013 spande ze een rechtszaak aan om hem tot een DNA-test te dwingen.



Alle achterafgedichten uit De Morgen kunt u hier herlezen.