Af en toe een zin

Is het niet zo, dat de illusie van pastelkleurige liefde die ik heb gecreëerd stilaan een uitstekend argument is geworden om jou (allerliefste suikerklont, bruingebrande, geurige koffieboon) tot in het oneindige af te remmen, te dwarsbomen, voor de gek te houden?

Zin uit Just a gigolo van Nicole Van Overstraeten.

Af en toe een zin

haar lichaam gloeit (wil je thee, baby, een ijsje van thee,
een ijsje, een sapje, een witte krokante chocoladekrul?)
ze opent zich.

Fragment uit it's not only rock and roll baby, not only rock and roll van Nicole Van Overstraeten.

Ward trad op tussen koffie en kaneel

Ik heb op het podium van Den Hopsack gestaan!

Het tapijt voelde goed onder mijn voeten.

Ik las twee gedichten voor en hield er, naast een podiumervaring, een gratis (jeej!) ontbijt aan over. Gelukkig mocht ik als eerste op en kon ik de rest van de ochtend genieten van koffie, koeken en poëzie.

Tijdens mijn optreden loopt er altijd iets mis. Ik: 

       1. vergeet mijn tekst

       2. verspreek me

Zondag gebeurde het tweede. Ik probeer dat niet meer erg te vinden. 

Ja, ik trilde zoals een blad, maar ik had mijn stem onder controle. 

In de loop van de ochtend kwam dichter Joris Iven aan mijn tafel zitten. Nicole Van Overstraeten, een vriendin van me die mee naar Den Hopsack was gekomen, schreef het voorwoord voor zijn volgende bundel. Ze kenden elkaar enkel via mail. Et voilà, plots zaten ze naast elkaar. Er zijn zelfs bewijzen van hun ontmoeting (met mij erbij).

In de volgende blogberichten post ik mijn twee ontbijtgedichten.

Nicole Van Overstraeten blogde ook over Den Hopsack. Haar verslag lees je hier. 

Publiek Geheim

Dankzij de Halse dichteres Nicole Van Overstraeten kreeg ik een plek op de affiche van Publiek Geheim. Ik vertoef in aangenaam gezelschap van ervaren dichters. Ik zal mijn best moeten doen om geen mal figuur te slaan.

Voor de gelegenheid halen Nicole Van Overstraeten en ik een oud collectief van onder het stof: LesAmys - een dynamisch gezelschap dat afhankelijk van het uur en de plaats een andere samenstelling kent.

Tot zover de obligatoire, blitse promotalk.

Publiek Geheim heeft ervoor gezorgd dat ik opnieuw poëzie heb geschreven. Door de focus op mijn eindwerk/roman voor de Schrijversacademie, verzeilde mijn poëtisch pen achteraan in een schuif. Het verleden heeft mij al verschillende keren hetzelfde geleerd: ik heb druk van buitenaf nodig om poëzie te schrijven. En dat is gek, want eens ik met poëzie bezig ben, kan ik er niet mee stoppen. Ik durf zelfs eerlijk bekennen dat ik bij momenten liever gedichten schrijf dan verhalen. De verhouding 'nadenken over' en de fysieke pen op het fysieke blad is 95% tegenover 5%. In die zin worden gedichten, veel meer dan verhalen en romans, onderweg geschreven.

Voor Publiek Geheim doe ik de cyclus Paars. Dat is een voorlopige titel van een even voorlopige cyclus van zeven gedichten. Ik liet mij inspireren door VIOLET, een dansvoorstelling van Meg Stuart.

Het is een hermetisch(e) monster/teddybeer geworden. Over de kwaliteit durf ik mij nog niet uit te spreken. Ik doe het ruw op de planken. Als ik zenuwachtig ben, dan spartel ik mij in minder dan een minuut door de cyclus. Voel ik mij een tweede Dirk Roofthooft, dan pauzeer ik tussen elke regel minutenlang en valt ieders mond open van verbazing.

Het blog van Nicole Van Overstraeten vind je hier.
Het blog van Jaak Otterspeer vind je hier.
De trailer van VIOLET kun je hier zien.