Af en toe een fragment: Anaïs Nin

Ik loop rond in een spookhuis op Coney Island. De grond geeft mee onder mijn voeten. Het zijn de ironieën die de grond opslokken en je duizelig gestrand achterlaten. Ironie van nooit te juister tijd komende liefdes, van tragedies die geen tragedies zouden moeten zijn, van passies die elkaar missen als gericht door blinde mensen, van blinde wreedheden en nog blinder liefdes, van niet bij elkaar passende elementen en bedrieglijke vervullingen. Iedere verwezenlijking is geen hoogtepunt maar een misleiding. Het patroon schijnt tot een einde te komen en blijkt alleen maar een nieuwe knoop.

Fragment uit Dagboek 1931 - 1934 van Anaïs Nin.

Af en toe een fragment - Clarice Lispector

De gewoonte heeft de schok van zijn valpartijen gedempt. Maar omdat het minder pijn doet, is hij de pijn als waarschuwing en symptoom kwijtgeraakt. Tegenwoordig leeft hij onvergelijkbaar veel serener, maar hij verkeert wel in levensgevaar: hij kan nog maar één stap verwijderd zijn van zijn sterven en zijn dood, maar zonder het voordeel dat hij zichzelf vooraf waarschuwt.

Fragment uit De ontdekking van de wereld van Clarice Lispector.

Af en toe een fragment - Etty Hillesum

De realiteit is voor mij eigenlijk helemaal niet reëel en daarom kan ik niet tot daden komen, omdat ik daar het gewicht en de portee nooit van snap. Een enkele regel van Rilke is voor mij iets reëlers dan bijvoorbeeld een verhuizing of zo. Ik moet m'n leven lang maar aan een bureau blijven zitten. Toch geloof ik ook niet, dat ik een verdroomde idioot ben. De werkelijkheid interesseert me beestachtig erg, maar vanachter m'n bureau, niet om er in te leven en te handelen. Om mensen en ideeën te begrijpen moet je ook de werkelijke wereld en achtergronden kennen, waarbinnen alles leeft en gegroeid is.

Fragment uit Het verstoorde leven. Dagboek van Etty Hillesum, 1941 - 1943 van Etty Hillesum.

Dagboek van een zomer

Het lijkt een week geleden dat ik dit bericht postte, maar de kalender zegt wat anders: het is meer dan twee maanden geleden. Mijn voornemen om dit blog vanaf 1 september opnieuw volgens de normale dienstregeling vol te schrijven, is uit het raam gevlogen. Mijn excuses!

Niet dat het me ontbreekt aan de wil, integendeel, maar mijn eindwerk voor de SchrijversAcademie Antwerpen krijgt voorrang. Eind september moet mijn roman in wording op het bureau van coördinator Xavier Roelens liggen. Als het allemaal goed komt, krijg ik ergens volgend jaar een papiertje waarop staat dat ik een schrijver ben.

Eindelijk.

Dat eindwerk verknallen is dus geen optie. Ik scheur door de pagina's, verander een woord, een zin of een heel hoofdstuk in de hoop dat het iets leesbaars (en op termijn iets uitgeefbaars) oplevert. We zien wel (zei hij koel).

Voor de zoveelste zomer op rij had ik me voorgenomen me weinig voor te nemen. Dat is vrij goed gelukt, meer nog: ik word steeds beter in niets doen. Er was wel dat gekke idee om een dagboek bij te houden als ik op plekken vertoefde die niet-thuis waren. Ik wilde de essentie van mijn hopelijk fantastische zomer in woorden vatten terwijl ik in een strandstoel achterover hing. De beste fragmenten zou ik op mijn blog zwieren.

Dat is nog steeds een voornemen, maar ik moet die fragmenten herwerken voor ik ze in de blogosphere loslaat. Ik merkte al gauw dat het verdomd moeilijk is een lijn in een dagboek te krijgen. Misschien zocht ik tevergeefs naar een spanningsboog in mijn leven? Misschien bepaalde ik vooraf onvoldoende waarover ik zou gaan schrijven? Ik dacht dat 'schrijven over de zomer' voldoende lijn zou bieden. Niet dus.

Ik ben een beetje bang om mijn zomergeklad te lezen. Zou het kunnen dat mijn woorden lichtjes doordrenkt zijn met rozé? Dat zou goed kunnen. Tussen de pagina's knispert vast nog chips en als ik niet oplet rolt er een olijf uit de rug. Zoals met proza en poëzie zal ik hakken en schaven om de dronken fragmenten nuchter te presenteren. Denk aan zon, boeken en lanterfanten (en rozé) en je hebt al een vrij goed beeld van mijn zomer.

Voor de lovers: er zit nog één stiftgedicht in de pijplijn.
Voor de haters: er zit nog één stiftgedicht in de pijplijn.
Daarna ga ik wat anders doen met schaar, lijm en puzzels.

Wil je weten hoe dat er zal uitzien? Volg dan mijn blog via e-mail. Dat doe je door rechts onderaan deze pagina je e-mailadres in het witte veldje te typen. Heb je dat allemaal goed gedaan, dan ontvang je elk nieuw blogbericht rechtstreeks in je mailbox. Gewoon doen!