Boeken zijn (niet) belangrijk! (deel 2)

Deel 1 lees je hier.

Tegenwoordig kan ik Sjisjkins woorden vanaf een afstand bekijken. Uiteindelijk verdedigt hij hetzelfde als ik doe met mijn blog. We vinden het belangrijk dat er werd, wordt en zal worden geschreven en gelezen.
Ik schaam me niet langer voor de onderwerpen die in mijn verhalen aan bod komen. Ook romans die niet over oorlog, honger of armoede gaan, zijn het waard te worden geschreven. Een schrijver kan van de saaiste dag uit een mensenleven literatuur maken.

Ambitie, af en toe heeft een mens goesting om dat te hebben. Ik ging T.S. Eliot achterna en schreef een gedicht over de de oorlog in Afghanistan. Het heette A&E (dieprood) en ik dacht dat het goed en diepgaand was.
Mijn toenmalige poëziedocent op de SchrijversAcademie maakte mijn oorlogspoëzie met de grond gelijk. Hij zei dat de ergste dingen meestal niet het beste uit de verf komen door ze bij naam te noemen (wat ik wel had gedaan). Hij raadde me aan In Flanders fields van John McCrae te lezen. De dichter/soldaat gebruikte het beeld van een klaprozenveld om te tonen hoeveel slachtoffers de Eerste Wereldoorlog maakte.

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below

In het gedicht van McCrae komen de woorden guns en dead één keer voor. Voor de rest overheersen de rode bloemen die wuivend in de wind het leed van de oorlog visueel maken.

Woorden en boeken worden zelden als de aanstokers van een revolutie gezien. De media brengen liever mensen op de barricade in beeld of bommen die ontploffen. Toch geloof ik dat elk boek een steen legt voor een revolutie, een zachte revolutie. Een lezer opent zijn hoofd voor een andere wereld dan de zijne. Lezen is een sloopkogel om vooroordelen te lijf te gaan. Dat gebeurt niet op één dag met één boek, maar door jarenlang verschillende auteurs en uiteenlopende genres te lezen.

Er wordt nog nooit zo druk gecommuniceerd (en geluld) via sms, Twitter en Facebook. De invloed van woorden die via sociale media worden verspreid, reikt ver. Denk aan de Arabische Lente. Je kunt neerkijken op die nieuwe communicatiemiddelen. Je kunt ze als de oorzaak van taalverarming beschouwen. Die bewering vindt alvast geen bijval in de artikelenreeks over taal in de Standaard der Letteren. Taal verandert voortdurend. Je kunt dat betreuren, maar dat het gebeurt is een feit.

Waarom bekijken we de nieuwe media niet als de motor onder de kap van nieuwe literaire genres? Sms-wedstrijden zijn al langer een feit. Op Facebook bestaat onder andere een pagina over stiftdichten. Zet alle tweets van iemand onder elkaar, en je hebt een tweetgedicht. Troep en kwaliteit vind je zowel online als op papier. Stop met zeuren en geniet van de virtuele poëzie.